bir zamanlar hem fakir hem salak bir genç vardı
31 Mart, 2008
insanların çoğunun çıtayla ilgili bir sorunu var.
yine çoğu, o çıtanın durduğu yeri beğenmiyor. gidiyor, çıtaların bulunduğu yere, kendi çıtasını bir üst noktaya taşımak için elinden geleni yapıyor. çoğu başaramıyor.
insanlar o çıtayı daha çok insan olmak, sanatta bilimde ilerlemek, barışı sağlamak üzere yükseltmek isteseler iyi. dolaşımını (ki artık düğüm olmuş), lidyalıların başlattığı o kağıtçıkların miktarıyla ölçülüyor çıtaların yerden kaç santimetreliği.
başarının birimi değişti günümüzde. yine çoğunluk, başarıyı cüzdanında görmek istiyor.
bir kitabın, üretilmişin, gerçekten iyi olup olmadığına bakan yok. önemli olan ‘kaç para’ ettiği, ne kadar sattığı.
hatta bu konuda bir öneri sektörü de oluşturdu sistem: ‘çok satan kitap yazmanın yolları’ , ‘başarı aha orda, aval aval bakma öyle, kendi içinde’, ‘nasıl süper yönetici olursunuz’ , ‘başkasının tepesine kibarca basmanın yolları’ , …
başarının nitelikle ölçüldüğü günler tarih oldu. nicelikle hesaplanıyor her şey. işin kötüsü, nicelik bile eski nicelik değil. nicelik şimdi, asıl rakamın sağındaki sıfırlı hanelerde oturuyor.
yine bu nedenle, patron çalışanını, ev sahibi kiracısını, zengin fakiri hor görüyor. tamamen yanlış dayanaklar üzerine kurulu ve çarpık bir hiyerarşi düzeni oluştu toplumda. ye kürküm ye, meselesi.
öyle çok andaval insan, gereksizce ve yalakaca bir saygı görüyor ki bu yüzden.
çıtaları en alttakiler de diş bilemiyor değil bu duruma. içten içe öfke biriktiriyorlar. ama o öfkeye kendilerini yedirdikleriyle kalıyorlar yalnızca. öfkelerinden iç kemirgen yaratıyorlar.
niyetleri de çıtalar mekanını darmaduman etmek filan değil. kendilerininkini yukarı taşımak istiyorlar sadece. şu, koltuğu yavaşça döndürüp ” bir zamanlar fakir ama onurlu bir genç varidi,” diyebilmenin intikami zevkini yaşayabilmek için didiniyorlar.
buradan, alan memnun, veren homurdansa da arada, o da memnun görünüyor. bize ne düştüğünü söylememe gerek yok.