palabras ideas

üç gecedir kardeşimdeyim.

masaya beyaz örtüyü serip insanüstü bir hızla onu donatanlar vardır ya, kardeşim de doğal olarak, hiç zorlanmadan  bunu becerenlerden.

ben de fena yemek yapmam. ayrıntılara, işin püf noktalarına dikkat ederim. yaptığımın lezzetli olması için ölçer biçerim. sonuçta ortaya, yenilesi yüksek bir yemek çıkar.

gel gör ki sunum konusundaki beceriksizliğimi gizleyemem, ortadadır.

kahvaltı için domates ve salatalık doğrarsın mesela, benimki kendi öz varlığıyla oradayken onunki salatalık, domates ‘tabağı’ olmuştur.

dün gece rakı içtik. başrolü oynaması gereken rakı, elimizin tersiyle kenara itildi. çünkü öyle güzel mezeler vardı ki alkol seven topluluk, yaklaşık bir saat  kadehlere dokunmadı. mezeleri, bir kısmını da ilk kez, onun yaptığını söylememe gerek yok.

bugün öğleden sonra dışarıdaydım. akşam sekiz gibi eve geldim. eve girmeden önce “bir ihtiyaç var mı,” diye sordum. markasını da söyleyerek “beyaz şarap al,” dedi. aldım, eve girdim. ortadaki sehpanın üzerinde güzel bir görüntü…  kadehin içinde taze nane,  üçte iki şarap, üçte bir sade gazoz, dipte bir erik, azıcık limon sıkılmış kadehe ve parçalanmış buzla süslenmiş.

 aslında konunun özü buydu :) yaza yakışacak bu tarifi vermek…

kazakistan bozkırında, manzarasız yolda sarsılarak ilerliyoruz.

araba sık sık küfür savuruyor. şoför, küfürleri duymayalım diye müziğin sesini açıyor.  ‘bu akşam ölürüm’,  ’aya benzer yüreğim’  ve mahsun’dan ‘belalım’ ı  sıralı biçimde dördüncü kez dinlerken mola veriyoruz.

dediğim gibi, ortalık ıssız.  bir böceğin adım sesleri ve tütün çıtırtısı duyuluyor yalnızca. sigaranın ve benim, böceğe duyarlılık testi yapasımız geliyor. uzun antenleri, önündeki engeli ne kadar zaman ve mesafe önceden farkediyor?  böcek, istatiksel bir sonuç vermiyor, antenine göre davranıyor.

arada atla deveye yol verip devam ediyoruz şehre doğru.

on gün önce, şirketin cipiyle bir at  çarpıştı. daha doğrusu, çok hızlı giden cip, ağır ağır karşıya geçen bir ata çarptı. araba hurda,  atı kimse sormadı.

şehre giriyoruz. harfleri ışıklandırılmış  ’temirbank’  panosu karşılıyor bizi. “iyi günler diler,”  deyip alıyorum selamını.

havaalanındayız. bekleme denen yaşam dışı sürede dört rus dizisi izliyoruz. dizilerin birindeki çok yaşlı kadın, bir ara, konuşma öncesi suskunluğunda bana bakıyor. “isterdim ama şimdi değil,”  bakışıyla karşılık verip gözlerimi başka yana çeviriyorum.

gitme zamanı geldi. havada gezinen düşünceler telaş içinde sahiplerini buldu, eski yerlerine yerleştiler. yeni tanışıp hemen kaynaşmış olanlar, kendi ağırlıklarına hüznü eklediler.

ben ona sımsıkı sarıldım. ayrıldığımızda yarımın onda kaldığını farkettim. üzülmedim, nasıl olsa benden daha iyi bakardı ona.

uçakta koltuğa oturduğumda eksilmiş insanları görmeye alışkın hostes, şefkatle bakarak yanıma geldi. özür diler gibi, “bugün sıra sende,” dedi, “uçakta korkan kimse yok.” “sorun değil,” dedim,  korkmuş yüz maskesini taktım.

havalandıktan sonra hostes tekrar geldi yanıma. “al,” dedi,  şarap şişesini uzatarak, “sıcak sıcak iç, iyi gelir.”  ”bira yok mu,” diye sordum, “uçağa hamallık yaptırıyor, almıyoruz,” dedi.  şarabı aldım, içtim. kodaman birayı,  uçağa un çuvalı taşıtırken düşledim.

uyandığımda yanımda iki köstebek oturuyordu. birinin başı öndeydi. bir işin içinden çıkmaya çalışıyor, beceremiyor gibiydi. diğeri ben uyanır uyanmaz gülümsedi,  “devrim yaptık,” dedi. “ben de onu soracaktım,” diye karşılık verdim.  “artık kimse toprak altında yaşamayacak, bunu duyurmak için yolculuk ediyoruz. neden uçağı seçtiğimizi tahmin edersiniz,” deyip ekledi: “size yabancılara benzediğinizi söyleyen oldu mu?”  ” zencileri mi kastediyorsunuz,”  dedim, sustu.

aynı anda pencereden baktığımda bir pankart gördüm:  ‘gariplikler ülkesi türkiye’ye hoşgeldiniz’  yazıyordu.

tekerlekler pistle buluştu, uzunca kucaklaştılar. ben toparlandım. köstebeklere, devrimlerinin daim olmasını diledim. bir ayağım yere basarken, tam o anda diğerinin ne yaptığını merak ettim.